Atrás     PDF

La segunda xunta de la ponencia pa la reforma estatutaria confirma unes previsiones que, por esperaes, nun dexen de ser desesperanzadores. Tanto'l grupu parlamentariu del PSOE como'l del PP tán demostrando que nun tienen nengún proyectu d'Estatutu d'Autonomía y dan la impresión de que soscriben les palabres de la «vieya guardia» socialista: «Si fora por mi, nun modificaba l'Estatutu d'esta comunidá», afirmaba'l presidente de la Xunta d'Extremadura, Juan Carlos Rodríguez Ibarra, depués d'abrise la lexislatura pasada'l debate sobre'l modelu d'Estáu. De siguir asina, porques novedaes se van ver nel textu que salga d'esta ponencia, condenando a Asturies a siguir siendo un territoriu d'ambición escasa y qu'entra nel futuru col pasu cambiáu desque s'apuntara la primera a garrar l'autonomía pela vía lenta, faciendo de tala decisión un exerciciu de prudencia del que tovía nun se conocen los éxitos. Nin el PSOE nin el PP son quien a salir de discusiones superficiales -como la capitalidá d'Asturies-, nin de tópicos políticamente correctos: constitucionalismu, unidá d'España, non «imposición» de la enseñanza de les llingües autóctones y un «vade retro» énte les posiciones catalanes que se ponen como contraexemplu del mal... Un probe espectáculu nutríu de consignes más averaes al Partíu Popular qu'al PSOE nel conxuntu del Estáu y que la FSA defende con una creíble dosis de convencimientu.

Y ye que, realmente, poco se fixo hasta'l momentu cola autonomía, una opción que da la impresión que pa la clas política al frente del Gobiernu nun ye otro que fonte de problemes, anque nun reconoza que, por exemplu, pudiera tener cierta responsabilidá a la hora de negociar la tresferencia de les competencies y que por esa razón pueden xenerase dalgunes dificultaes que, en tou casu, tienen la obligación de superar. La poca ambición autonomista tamién rescampla na creación del Conseyu Consultivu o la figura de la Procuradora Xeneral, órganos que teóricamente son signu d'un avance na autonomía. El primeru, integráu en bona midida pola mesma xeneración que fixo la entrada na democracia dende'l poder y que quedó nesi círculu d'influencia retroalimentando l'inmovilismu actual, poco tien apurrío hasta'l momentu al debate públicu. Poca xente con opinión formada s'atreve a romper el consensu de que la parálisis ye la única opción viable, anque tea significando quedar a lo cabero en tolos indicadores económicos y demográficos. Y nel casu de la Procuradora Xeneral, otra vez la clara filiación política de los sos dos representantes, repartida por cuotes ente'l PSOE y el PP, fai ver que lo principal ye crear espacios onde agospedar a un sector especializáu na xestión de la cosa pública y non echar a andar instituciones verdaderamente independientes qu'enanchen la vida democrática d'esti país. Too ello amuesa la dificultá d'acceder a l'autonomía cuando se quier más la tranquilidá de la mínima responsabilidá y vivir na «casa común» onde siempre hai a quien culpar más arriba, a encariar la xera abegosa de llevantar una casa propia.