Atrás PDF
Dexando al delláu que una cosa ye que los poderes públicos reconocan una llingua como propia (cooficialidá) y otra bien estremada’l drechu de los sos falantes a emplegala énte esos poderes públicos mesmamente -conceutos que tracamundia’l xuez- y otres cuestiones de fondu como’l calter de los trataos internacionales ratificaos por España qu’acordies col artículu 96 de la Constitución “son parte del ordenamientu internu” y col 10 inspiren la interpretación de les normes que cinquen a los drechos fundamentales, cuestiones éstes que meriten estudiu más reposáu, de mano hai que destacar dos coses nel autu:
1ª. Acordies col conteníu del autu, MENTANTU NUN SE DECLARE LA INCONSTITUCIONALIDÁ DE LA LLEI 1/1998 TOLES ALMINISTRACIONES PÚBLIQUES ASITIAES NA ENTIDÁ TERRITORIAL “PRINCIPÁU D’ASTURIES” TAN OBLIGAES A TRAMITAR Y RESOLVER TOLOS ESCRITOS N’ASTURIANU QUE-YOS EMPOBINE CUALQUIER CIUDADANU FUNCIONARIU O NON. (Vid. testu autu páxines 4 y 12).
2ª. Tomando en cuenta que los trataos internacionales ratificaos por España (vid. Artículu 12.2 de la Carta Europea de les Llingües Rexonales o Minoritaries, pente otros) oblíguenla a fomentar l’emplegu de les llingües rexonales nes alministraciones y a que los sos falantes puedan presentar solicitudes orales o escrites neses llingües, si como afita’l xuez eso ye inconstitucional cuando la llingua nun ye oficial, AL ESTÁU ESPAÑOL NUN-Y QUEDA MÁS QUE RECONOCER LA COOFICIALIDÁ DEL ASTURIANU O INCUMPLIR LOS TRATAOS INTERNACIONALES.